Oylesine yüreksiz ki zaman, geçerken ne tahribatlar bıraktığının farkında bile değil. Beyin karmaşamın dayanılmaz ağırlığını çekiyorum günlerdir. Zamana inat uyku yok, yemek yok, hayal yok... En çok hayal edememek mahvediyor beni... Geçmiş, toz bulutlarını kaldırıyor enkazlarından. Midemde demirden bir yumruk, ne sindirebiliyorum, ne affedebiliyorum. Gözlerimde tek bir sahne ve verilen sütundan emeklerin pervasızca yol oluşu. Bir kaos, bir ambale, bir kıyamet sanki zamanın yarattığı...
Bu hale gelmek de mesele... Çok söz yolundan çıkmış meğer, çok gözyaşı dökülmüş. Bir başkasının mutsuzluğunun üzerine mutluluk kurulmazmış.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder